|
The “belle époque”, When France and Europe Flourished Po latach wojen cesarskich nadszedł czas rozkwitu i postępu. Przypadająca na lata 1871–1914 belle époque zbiegła się z czasem trwania Trzeciej Republiki Francuskiej. Był to czas optymizmu, pokoju i ważnych odkryć naukowych we Francji i Europie. Koncepcja belle époque, czyli epoki piękna, narodziła się w kontraście do trudnych i przerażających czasów dwóch wojen światowych. To właśnie w epoce piękna odbyła się paryska wystawa światowa (rok 1889), na której otwarcie wybudowano znaną dziś na całym świecie Wieżę Eiffla. W tamtych czasach Paryż uważano za centrum rozwoju intelektualnego, naukowego i medycznego. Rozkwit Francji znalazł swoje odzwierciedlenie w lokalnych firmach produkcyjnych. W 1890 roku wytwarzająca wówczas rowery firma Peugeot wypuściła na rynek pierwszy samochód. Wtedy też nastąpił przełom w przemyśle rozrywkowym, a bracia Lumière i Georges Méliès spopularyzowali przemysł kinowy. W malarstwie prym wiódł modernizm (w krajach anglosaskich nazywany Art Nouveau). Był to najbardziej reprezentatywny styl tamtego okresu. Charakterystyczne style modernizmu to głównie ornamentacja i łagodne, faliste linie. Popularność zyskał w połowie lat 1890. stopniowo opanowując całą Europę. W tym stylu zaprojektowano większość wejść do paryskich stacji metra. W literaturze belle époque zdominował realizm i naturalizm. Zaczytywano się w dziełach Guya de Maupassanta i Emila Zoli. Z czasem realizm stopniowo ewoluował w modernizm. Poezja nie pozostawała w tyle, największą popularność zyskali tak zwani „poeci wyklęci”, Charles Baudelaire i Arthur Rimbaud. |
