 |
Biografia Alex Brendemühl Alex Brendemühl studiował na Instytucie Teatralnym w Barcelonie. Swoją karierę rozpoczął na deskach teatralnych. Później zaczął pojawiać się także w telewizji, gdzie wystąpił w kilku filmach i serialach telewizyjnych. Swoją pierwszą główną rolę zagrał w filmie „Ławka w parku" wyreżyserowanym przez Agusti Vilę (1998). Film „Godziny dnia" (Jaime Rosales, 2002), który zdobył Nagrodę Krytyków na Festiwalu Filmowym w Cannes, otworzył mu drogę do ról w filmach „W mieście" (Cesc Gay, 2002), „Nieświadomi" (Joaquín Oristrell, 2004) oraz „Remake" (Roger Gual, 2005). Brendemühl jest także współscenarzystą filmu „Ja" (Rafa Cortés, 2007), Odkrycia Krytyków w Cannes. Za swój występ w tym filmie, wraz z rolą w „53 zimowych dniach" i „Ciszy przed Bachem" otrzymał w 2008 roku nagrodę Sant Jordi dla Najlepszego Aktora. Sukces „Ja" sprawił, że Brendemühl postanowił nakręcić własny film krótkometrażowy, „Worstward Ho" („Rumbo a Peor", 2009), który został wyświetlony na Festiwalu Filmowym w Cannes. Zapiski do Worstward Ho „Moje pokolenie było tym, które dorastało w okresie przechodzenia Hiszpanii do demokracji. W latach 90. nazywano je Pokoleniem X – tym z Winoną Ryder i Commodore 64. Zdezorientowani ludzie spóźnieni na wszystko (rewolucję w latach 70., punkowy ruch w latach 80.). Bez ideologii i powodów o które warto walczyć. Najwyraźniej było im łatwo, wszystko zostało już zrobione przez starsze rodzeństwo. Wkrótce jednak zdali sobie sprawę, że przyszłość nie okazała się taka jak oczekiwali. Niektórzy zatracili dusze kryjąc się w tej przestrzeni. Dwóch mężczyzn ubranych w piłkarskie stroje, bohaterowie niekończącej się pogoni za satysfakcją, wieczni nastolatkowie zdolni do ogromnej wrażliwości i niezdolni do czegokolwiek innego. Jak w filmach o kumplach- gdzie dwóch mężczyzn, którzy z jakichś powodów zostali skazani na wspólną podróż, na którą nie mają za bardzo ochoty, a potem okazuje się, że wspólnie się uzupełniają. Nie są niezależni. Jeden z nich, samotny, to za mało dla kobiety. Ta kobieta jest panią drogi, kimś, kto nie może sobie pozwolić na bycie kochaną, bo nie pozwala jej na to życie. Nie jest w tym samym wieku, pochodzi z Pokolenia Y, które wie czego chce, ale nie potrafi radzić sobie z uczuciami. Bohaterowie tego filmu to łatwe do rozpoznania archetypy. Oni, przebrani za piłkarzy, i ona jako prostytutka. Nieudacznicy, którzy podróżują przez naturę nasycani niepowodzeniem." - Alex Brendemühl |
