|
Dacia Maraini |
Pod słońcem Toskanii – biografia Dacii Maraini Jest jedną z najważniejszych figur włoskiej literatury współczesnej. Jej książki przetłumaczono na ponad trzydzieści języków, a ona sama – pomimo prawie osiemdziesięciu lat – wciąż jest aktywna zawodowo. Dacia Maraini to jedna z najbardziej lubianych Włoszek ostatnich lat. Bohaterka filmu dokumentalnego Urodziłam się podróżując urodziła się 13 listopada 1936 roku w Fiesole w Toskanii. Jest córką sycylijskiej księżniczki Topazii Alliaty di Salaparuty i florenckiego etnologa Fosco Marainiego. Wykorzystując swoje bogate doświadczenie życiowe, pozostawiła ważny ślad we włoskiej literaturze. Kiedy miała dwa lata jej rodzice przenieśli się do Japonii, gdzie szukali schronienia przed faszystami. Niestety, cała rodzina trafiła tam do obozu koncentracyjnego. Internowano ich w latach 1943-1946 za odmowę uznania Włoskiej Republiki Socjalnej sprzymierzonej z Imperium Japonii. Po wojnie rodzina wróciła do Włoch i zamieszkała na Sycylii, w miasteczku Bagheria w prowincji Palermo. Później Dacia przeprowadziła się do Rzymu, miasta, które poszerzyło jej wyobrażenie świata. Swoją pierwszą powieść zatytułowaną La vacanza opublikowała w 1962 roku. Zaledwie rok później pojawiła się kolejna, przetłumaczona na wiele języków L’età del malessere, za którą otrzymała literacką nagrodę Formentor. W 1966 roku Maraini, Alberto Moravia i Enzo Siciliano założyli del Porcospino („Porcupine”) – agencję teatralną zajmującą się produkcją włoskich sztuk. A w 1973 roku Maraini pomagała w stworzeniu – prowadzonego wyłącznie przez kobiety - Teatro della Maddalena. |
|
Inspirację do większości książek czerpała z podróży, które – tuż obok pisania – były dla niej formą choroby i terapii. Dawały jej także możliwość „patrzenia z oddali i, być może, postrzegania rzeczy lepszymi”. Dacia pisała powieści, nowele, sztuki teatralne, wiersze i eseje. Do jej najważniejszych dzieł należą Memorie di una ladra (1972), Donna in guerra (1975), Lettere a Marina (1981), Il treno per Helsinki (1984), Isolina (1985), Długie życie Marianny Ucria (1990), Viaggiando con passo di volpe: Poesie (1983-1991), Bagheria (1993) i Cercando Emma (1994). W 2013 roku ukazała się najnowsza powieść Dacii Maraini zatytułowana Chiara di Assisi. Elogio della disobbedienza (pol. Klara z Asyżu. Pochwała nieposłuszeństwa). To intymna i nieco kontrowersyjna historia o wykorzystaniu słowa jako narzędzia do opisania rzeczywistości inteligentnej i silnej kobiety. |
|
|
