Biografia Amédée Barbey D'Aurevilly
Jules Barbey d'Aurevilly (1808 - 1889) to wyjątkowa postać francuskiej literatury XIX wieku. Młody Barbey d'Aurevilly był paryskim dandysem, uczestniczącym w wydarzeniach elity.
Między XVII a XIX wiekiem, wydarzenia te, zwane salonami były istotną częścią francuskiego życia literackiego.
Pisarz wiódł rozwiązły tryb życia, zatracając się w przyjęciach i przyjemnościach. Jego przyjaciele nadali mu niepochlebny przydomek „króla ribauds" (stare, francuskie słowo opisujące osobę lubiącą luksus i ekstrawagancję).
W wieku około czterdziestu lat Barbey d'Aurevilly przeżył kryzys inspiracji. Powrócił do katolicyzmu i pełen nowego natchnienia wydał najbardziej katolicką i mistyczną książkę wszechczasów, Diableną Kobietę.
Książka opisywała jednak umęczony katolicyzm, przez co natychmiast po publikacji Diabelnej Kobiety egzemplarze zostały skonfiskowane, a sam autor ścigany przez sąd za „obrażanie publicznej przyzwoitości i moralności".
W rzeczy samej, zło, namiętność i sadyzm kwitły na tych ciemnych stronach. Faktem jest, że Barbey d'Aurevilly pragnął pokazać namiętność „taką, jaką on ją widzi". Bronił się słowami „katolicyzm nie jest pruderyjny". To nauka „dobra i zła", a jego celem było pokazać „nie tylko przejaskrawienie namiętności, ale także jej niewolnictwo".