 |
Biografia Philip Koch Philip Koch urodził się w 1982 roku w Monachium. Po ukończeniu szkoły średniej w 2002 roku odbył kilka staży w filmie i telewizji. Od 2003 roku studiował reżyserię w Szkole Filmowej w Monachium. Jego pierwszy film krótkometrażowy „Paphos & Galatea” otrzymał nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym na Cyprze. Philip pracuje także jako krytyk filmowy w jednej z niemieckich gazet. W 2005 roku założył firmę Philip Koch Filmproduktion GbR, w której produkuje fikcję i filmy dokumentalne. Jego obrazy wyświetlane są na krajowych i międzynarodowych festiwalach filmowych. Pierwszy film fabularny reżysera, Picco, został w 2010 roku przedstawiony na Festiwalu Filmowym w Cannes.
Nota reżysera Lumen to film opowiadający o kobiecie cierpiącej z powodu bardzo uciążliwej i niemal nieznanej choroby, która dotyka ludzi: alergii na światło. Istnienie tej choroby zostało w Niemczech nagłośnione z powodu samobójstwa żony byłego kanclerza Helmuta Kohla, Hannelore Kohl. W jej przypadku choroba była tak silna, że nawet sztuczne światło mogło wywołać podrażnienie skóry. Zmusiło ją to do życia w zupełnie ciemnym domu. Choroba Hannelore miała wpływ nie tylko na kobietę, ale także na jej najbliższych. Była tak uciążliwa, że doprowadziła do samobójstwa.
Wciąż myślałem o tym tragicznym wydarzeniu. Uderzało mnie, że nie ma ani jednego filmu, który próbuje poradzić sobie z tą szczególną przypadłością, z powodu której cierpi tak wielu ludzi. Przyczyna takiej sytuacji jest jednak oczywista: to choroba, którą przeżywa się za zamkniętymi drzwiami i zasłoniętymi oknami. Pacjenci nie mogą wyjść na zewnątrz, coraz bardziej się izolują i w konsekwencji mało kto wie o chorobie - o tym jak wielkie napięcie wywołuje u wszystkich dotkniętych nią osób, ich bliskich, oraz o jej wpływie na ich życie codzienne.
Moją najwyższą intencją podczas tworzenia Lumen było dostarczenie widzom niemal fizycznego odczucia, jak to jest cierpieć z powodu takiej choroby. Starałem się wykreować silną i emocjonującą historię, relację między dwiema siostrami opowiedzieć silnymi i poetyckimi obrazami. Wspaniała praca kamerzysty Stefana Linna pozwoliła widzowi – jako głównemu protagoniście – zobaczyć światło tak dobrze, jak nigdy dotąd. Światło, które nie rani. Dlatego na ekranie kinowym może ono nawet oślepiać widzów. Głównie jednak, przez prawie 25 minut, publiczność otaczać będzie ciemność, zostaną oni osaczeni przez ciemną i wciąż jeszcze poetycką siłę filmu…
Film opowiada intrygującą historię o zależności, odpowiedzialności, zdradzie i miłości między dwiema siostrami skonkretyzowaną nie przez chorobę samą w sobie, ale przez jej konsekwencje psychologiczne. To nie jest tylko historia o alergii na światło, ale także dramatyczna opowieść o tym co może się wydarzyć jej ramach. Historia, która używa choroby jako metafory pozwalającej odkryć głęboko skrywaną prawdę o nas, ludziach. |
