|
Hedy Lamarr - Ekstaza
|
Festival Filmowy w Wenecji Historia Weneckiego Międzynarodowego Festiwalu Filmowego sięga lat 30. XX wieku. 6 sierpnia 1932 roku, w ramach 18. edycji Biennale w Wenecji (wydarzenia poświęconego promocji wszystkich rodzajów sztuki, od muzyki po malarstwo) założono Międzynarodową Wystawę Sztuki Kinematograficznej, która znajdowała się na tarasie hotelu Excelsior. Dwa lata później festiwal przybrał formę konkursu, na którym przyznawano Puchar Volpi (nagroda dla najlepszego aktora i aktorki) oraz Puchar Mussoliniego (nagroda dla najlepszego filmu). Wtedy też miejsce miał pierwszy w historii festiwalu skandal – w filmie Ekstaza (1933) wystąpiła zupełnie naga Hedy Lamarr. Przez lata festiwal zyskiwał na popularności, niestety wpływy polityczne doprowadziły do powstania wielu opinii podważających jego niezależny charakter. Po tym, jak nagrodę dla najlepszego filmu otrzymała Olimpia (1938) Leni Riefenshtal, francuscy i amerykańcy twórcy filmowi zdecydowali się na założenie Festiwalu Filmowego w Cannes. Kolejne dwie dekady to okres znaczących zmian w sposobie organizacji festiwalu. W 1947 roku do konkursu powróciły filmy radzieckie. W latach 50. XX wieku festiwal kontynuował międzynarodową ekspansję, a w 1951 roku Złotego Lwa otrzymał film japońskiego reżysera, Akiry Kurosoawy.
|
|
Lata 60. przyniosły ze sobą kolejne zmiany. Z jednej strony, w 1963 roku festiwal przejął Luigi Chiarini, który starał się - nie zważając na powiązania polityczne - skupić na nagradzaniu naprawdę innowacyjnych filmów spełniających surowe kryteria estetyczne. Z drugiej strony, w 1969 roku festiwal powrócił do nie-konkursowego formatu, taka forma przetrwała jedynie dekadę. Mimo zmienionej formy festiwal nadal przyznawał nagrody. W 1972 roku honorowego Złotego Lwa, za całokształt kariery i wkład w rozwój światowego przemysłu filmowego, otrzymał Chalie Chaplin. W latach 80. XX wieku festiwal powrócił do formy konkursowej, dodano także nowe kategorie umożliwiające prezentację produkcji wysokobudżetowych. Wśród nich znalazły się obrazy Stevena Spielberga: Poszukiwacze zaginionej Arki (1981), E.T. (1982), oraz Łowca androidów (1982) Ridleya Scotta. Od wczesnych lat 90. XX znaczenie festiwalu na arenie międzynarodowej znacznie wzrosło. Głównie dzięki inicjatywie prezentowania premier hollywoodzkich produkcji oraz obecności najważniejszych gwiazd kina amerykańskiego promujących swoje filmy i festiwal. W ten sposób na pierwszych stronach gazet opisujących wydarzenie znalazły się twarze takich gwiazd jak Jack Nicholson czy Sean Connery.
|
ET |
|
David Lynch, zdobywca Złotego Lwa |
Nagrody Na Międzynarodowym Festiwalu w Wenecji przyznawane są: Złoty Lew, Srebrny Lew oraz Puchar Volpi. Pierwsza i najważniejsza z nagród powstała, podobnie jak w przypadku Festiwalu w Cannes, jako hołd złożony symbolom miasta – flaga i herb Wenecji zawierają lwa. Złoty Lew jest nagrodą dla najlepszego filmu, przyznaje się go także jako nagrodę honorową. Srebrny Lew jest drugą najważniejszą nagrodą festiwalu. Przyznawano ją nieregularnie filmowi, który zajął drugie miejsce w konkursie o Złotego Lwa, a także najlepszemu reżyserowi, najlepszemu filmowi krótkometrażowemu oraz najlepszemu debiutowi filmowemu. Puchar Volpiego otrzymać można od 1935 roku, nagroda ta przyznawana jest więc niemalże od samego początku istnienia festiwalu. Nagradza ona najlepszego aktora oraz aktorkę. |
