|
Giallo |
Giallo – kino grozy po włosku Dla miłośników kina włoskie giallo stanowi alternatywę amerykańskiego kina grozy. Filmy te posiadają pewną specyfikę, która wyróżnia je na tle „dobrego kina” – to napięcie, erotyka i ogromne ilości krwawych scen. Nazwa nurtu związana jest z serią powieści kryminalnych, Il Guiallo Mondadori, wydanych we Włoszech w 1929 roku. Giallo, czyli żółty, to kolor ich okładek. |
|
Literatura giallo spotkała się z ogromnym zainteresowaniem ze strony czytelników, co przyciągnęło poszukujących nowości reżyserów i producentów. Nurt posiada dwa style: włoski i angloamerykański. Styl włoski odnosi się do ogólnego gatunku, styl angloamerykański natomiast bardziej znany jest jako thriller „a la Italiana”. Popularność nurtu zaczęła się w latach 60. XX. Giallo rozwijał się wraz z kinem. Filmy są znacznie obszerniejsze i bardziej skandaliczne od oryginalnych powieści. Pełno w nich nagości i rażącego erotyzmu, o których książki jedynie wspominają. Prekursorem giallo był Mario Bava, którego film Dziewczyna, która wiedziała za dużo (1963) uważany jest za pierwszy przykład gatunku. Tytuł filmu to oczywiste nawiązanie do filmu Alfreda Hitchcocka, Człowiek który wiedział za dużo (1956). |
Dziewczyna, która wiedziała za dużo
|
|
Dario Argento |
Za najważniejszych reprezentantów giallo uważani są Dario Argento, Mario Bava, Lucio Fulci, Aldo Lado, Sergio Martino, Umberto Lenzi oraz Pupi Avati. Powstała niezliczona liczba filmów tego gatunku, które trzeba zobaczyć. Należą do nich Krew i czarna koronka (1964), Orgazm (1969), Ptak o kryształowym upierzeniu (1970) oraz Torso (1973). Pomimo ogromnej popularności giallo nie jest dziś tak popularny jak kiedyś. Jego wpływ można jednak dostrzec w wielu produkcjach kina światowego. Należą do nich Halloween (1978) Briana de Palmy i Johna Carpentera oraz Siedem (1995) Davida Finchera. W 2009 roku Dario Argento, w hołdzie nurtowi, wydał Giallo. Reżyserowi nie odpowiadała jednak ostateczna wersja filmu, dlatego też zupełnie odciął się od projektu. |
