Irlandzka diaspora – droga do sukcesu

Irlandzka diaspora – droga do sukcesu

Jako członkowie dużego ruchu emigracyjnego reprezentują ważną część irlandzkiego społeczeństwa. Licząca od 70 do 80 milionów Irlandczyków diaspora reprezentuje największą w dziejach populację tego kraju. Dlaczego emigrowali? Kim są ci ludzie? Czy odnieśli sukces za granicą.

Zdaniem większości historyków wszystko zaczęło się w latach 1845 – 1849 w czasie wielkiego głodu w Irlandii. W tamtym okresie głównym pożywieniem większości chłopów były ziemniaki. Niestety, przywieziona ze Stanów Zjednoczonych zaraza zniszczyła niemal wszystkie plony w kraju pozostawiając ludzi bez jedzenia. Niemal z dnia na dzień Irlandia została pogrążona w rozpaczy. Oczywiście, były też inne źródła pożywienia, ale najbiedniejszych zwyczajnie nie było na nie stać. Niektórzy eksperci irlandzkiej diaspory porównują wielki głód z ludobójstwem. W końcu kraj posiadał żywność, część z niej była nawet eksportowania do Wielkiej Brytanii, ale interesy polityczne postawiono ponad życiem najbiedniejszych mieszkańców.

Z tego powodu miliony Irlandczyków wyemigrowały głównie do Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych, ale też Australii, Nowej Zelandii, Argentyny, Meksyku, Francji i Brazylii. Szacuje się, że w 1890 roku dwoje z pięciu nowo narodzonych irlandzkich dzieci przyszło na świat poza granicami kraju.

Koniec wielkiego głodu nie zatrzymał postępującej fali emigracji. Do końca wieku populacja mieszkańców Irlandii zmniejszyła się niemal o połowę i nigdy już nie powróciła do liczby sprzed głodu. Od założenia Wolnego Państwa Irlandii w roku 1922 do lat 1970. z kraju wyjechało kolejne 1,5 miliona Irlandczyków. Większość podróżowała do późnych lat 40. biorąc też udział w rekonstrukcji Wielkiej Brytanii po zakończeniu II wojny światowej.

Irlandczyków urodzonych w Wielkiej Brytanii określa się mianem „navvy”. Nazwa ta odnosi się do żeglarzy i budowniczych, którzy w dziewiętnastym wieku przyjechali tu do pracy przy budowie kanału, dróg i trakcji kolejowej. Pejoratywnym określeniem irlandzkich imigrantów jest też „Plastic Paddy” (dosłownie: plastikowy Irlandczyk). Mówi się tak na tych, którzy nie posiadają irlandzkich korzeni i osoby domagające się irlandzkiej tożsamości lub narodowości.

Historia pokazuje jak wiele zawdzięczamy irlandzkim emigrantom. Wśród zasłużonych znalazł się między innymi argentyński bohater narodowy irlandzkiego pochodzenia admirał Wiliam Brown, dowódca argentyńskiej floty walczący z Brazylią i Hiszpanią w czasie argentyńskiej wojny o niepodległość. Innym znanym w Ameryce Łacińskiej obywatelem Irlandii był William Lamport zwany w Meksyku Guillenem de Lampartem - prekursor ruchu wyzwolenia i autor pierwszej proklamacji o autonomii w Nowym Świecie.

Wpływ irlandzkiej diaspory dostrzec można także w sporcie. Dwie najważniejsze szkockie drużyny futbolowe zostały założone przez Irlandczyków. Drużynę Celtic wsparła społeczność East End of Glasgow. Również Dundee Unite w 1875 roku założył pochodzący z Edynburga Irlandczyk.

Powrót do Królowie