|
|
Kim był Pablo de Sarasate? Odwiedzając w środku lipca leżącą w północnej Hiszpanii Pampelunę można odnieść wrażenie lekkiego chaosu. Na bulwarach miasta spotkać można tłumy ludzi, wielu wygląda z balkonów swoich mieszkań, a ulicami biegają młodzi mężczyźni uciekający przed rozwścieczonymi bykami. Ale to nie chaos – nie według standardów Pampeluny. To coroczna fiesta ku czci świętego Fermina, w czasie której torreadorzy-amatorzy uciekają ulicami Pampeluny przed szarżującymi bykami. Tego samego dnia w mieście odbywa się inne ważne święto obchodzone ku czci jednego z najsłynniejszych mieszkańców Pampeluny, Pabla de Sarasate – legendarnego skrzypka i kompozytora. Pablo Martín Melitón de Sarasate y Navascuéz urodził się 10 marca 1844 roku w Pampelunie, stolicy prowincji Nawarra. W wieku pięciu lat Pablo rozpoczął naukę gry na skrzypcach. Jego pierwszym nauczycielem był ojciec – dyrygent, w kolejnych latach lekcji udzielał chłopcu miejscowy nauczyciel. Już w wieku 8 lat, w La Coruña, Sarasate zagrał swój pierwszy publiczny koncert. Talent Pablo spotkał się z ogromnym entuzjazmem ze strony widowni, szybko znalazł się mecenas wspierający naukę chłopca. Dzięki temu rodzice mogli wysłać go do Madrytu, gdzie studiował pod okiem Manuela Rodrígueza Saeza. Młody skrzypek szybko stał się ulubieńcem królowej Izabeli II Hiszpańskiej. |
|
Kiedy Pablo miał dwanaście lat matka postanowiła wysłać go do paryskiego konserwatorium, gdzie miał pobierać nauki od słynnego Jeana Alarda. Niestety, w drodze do Paryża, tuż po przekroczeniu granicy francuskiej, matka chłopca zmarła na atak serca. Chorym na cholerę dzieckiem zajęły się hiszpańskie władze w Bajonnie. Na szczęście Pablem osobiście zaopiekował się hiszpański konsul z Bajonny. Kiedy chłopiec wyzdrowiał, powrócił do Paryża, gdzie Alard natychmiast dostrzegł w młodym Hiszpanie ogromny talent. Przez pierwsze lata przezorny Alard ukrywał talent chłopca przed publicznością. W końcu, kiedy Pablo skończył siedemnaście lat, artysta pozwolił mu wziąć udział w prestiżowym konkursie Premiere Prix. Skrzypek zajął pierwsze miejsce otrzymując najwyższą nagrodę konserwatorium. Początkowo Sarasate wykonywał operowe fantazje (głównie fantazję opery Carmen) oraz inne utwory, które sam komponował. W większości jego kompozycji wyczuć można hiszpańskie wpływy, głównie dzięki skrzypkowi muzyka hiszpańska zyskała uznanie wśród najznakomitszych europejskich kompozytorów tamtego okresu. Wystarczy posłuchać Symphonie espagnole Edouarda Lalo (utwór zadedykowany Sarasate), Carmen Bizeta oraz Introdukcji i rondo capriccioso Saint-Saënsa (utwór również dedykowany Sarasate). |
|
|
|
George Bernard Shaw powiedział kiedyś, że wielu było kompozytorów utworów na skrzypce, ale niewielu kompozytorów utworów skrzypcowych. Talent Pabla do wykonywania i komponowania muzyki zdaniem Shawa „pozostawiał krytycyzm daleko w tyle”. Do najbardziej znanych kompozycji Sarasate należą Hiszpańskie tańce i Melodie cygańskie. Sarasate był prawdziwym hiszpańskim dżentelmenem. Zawsze nienagannie ubrany otrzymywał tysiące listów miłosnych, mimo tego do końca życia pozostał tradycyjnym hiszpańskim kawalerem. Mówi się, że zawsze posiadał pewien zapas hiszpańskich wachlarzy, które podarowywał swoim wielbicielkom po koncertach. Bogaty Sarasate był także bardzo hojny. Kupił Villę w Biarritz, ale co roku wracał do rodzinnego miasta na fiestę, udzielał tam także licznych koncertów. Sarasate zmarł w 1908 roku na zapalenie oskrzeli. Cały swój dobytek pozostawił Pampelunie. W mieście powstało muzeum Sarasate. Największym darem Pabla są jednak utwory, które pozostawił na tym świecie. |
XX">