|
Boileau-Narcejac |
Kim byli Boileau-Narcejac? O duecie, który zrewidował francuskie powieści kryminalne Ich historie są wciągające i przeszywają dreszczem, a książki należą do nielicznego grona tych, których nie chce się kończyć – aż tak są dobre. Pierre Boileau i Pierre Ayraud (znany także jako Thomas Narcejac) to twórcy Boileau-Narcejac - najlepszego duetu francuskiej literatury XX wieku. Zanim Boileau i Narcejac zdecydowali się pisać pod pseudonimem każdy z nich miał już ugruntowaną pozycję pisarza powieści detektywistycznych. Obaj byli laureatami prestiżowej nagrody Prix du Roman d'Aventures: Boileau w 1938 roku za Le Repos de Bacchus, a Narcejac za La Mort est du Voyage w 1948. W 1948 roku obaj pisarze spotkali się na obiedzie wydawanym na cześć Narcejaca z okazji otrzymanej przez niego nagrody. W czasie rozmowy obaj zgodzili się co do składników doskonałej powieści kryminalnej i postanowili zacząć pracować wspólnie. Zamierzali tym samym stworzyć nowy, wyjątkowy styl w tym gatunku i… osiągnęli swój cel. |
|
Ich pierwszym wspólnym wydawnictwem było L'Ombre et la Proie wydane pod pseudonimem Alain Bouccarèje (co było anagramem od Boileau-Narcejac). W 1952 roku ukazała się pierwsza powieść wydana pod pseudonimem Boileau-Narcejac zatytułowana Celle qui n'était plus. Choć powieść okazała się sukcesem, jej wydanie nie było takie proste. Kilku wydawców odrzuciło publikację, na którą ostatecznie zdecydował się Denoël. Książka była tak dobra, że od razu zyskała miano klasyka gatunku. Doczekała się też kilku adaptacji kinowych. Najsłynniejszą z nich jest Widmo z 1955 roku. Legenda głosi, że w zakupie praw do filmu Henri-Georges Clouzot wyprzedził Hitchcocka o zaledwie kilka godzin. Duet Boileau-Narcejac wydał ponad 40 powieści, a każda napisana była w charakterystycznym dla nich stylu. Książki powstawały korespondencyjnie – pisarze nie spotykali się by wspólnie pracować nad projektami. Boileau szkicował fabułę i główne pomysły, a Narcejac odpowiadał za atmosferę i charakteryzację. Współpraca duetu zakończyła się w 1989 roku wraz ze śmiercią Pierre’a Boileau. Thomas Narcejac zmarł dziewięć lat później – w 1998 roku. |
|
|
