|
Kino estońskie Początki estońskich filmów szacuje się na rok 1908, kiedy to wydany został pierwszy film krótkometrażowy opowiadający o wizycie Króla Szwecji Gustawa V w stolicy kraju Tallinie. W tym samym roku powstały pierwsze kina. Następne dwie dekady to początek estońskiego przemysłu filmowego i czas produkcji pierwszego filmu Cienie przeszłości (Mineviku varjud), nakręconego przez Konstantina Märska w 1924 roku. |
|
Furst Gabriel i ostatnie dni w zakonie Pirita |
Kryzys lat 30. i sowiecki wpływ W czasie kryzysu finansowego w Związku wiele prywatnych wytwórni filmowych zostało zamkniętych. W tym czasie powstała wspierana przez rząd Wytwórnia Estońskich Filmów Kulturowych (Eesti Kultuurfilm) , która rozpoczęła produkcję filmów dokumentalnych. Tak, jak w wielu wschodnioeuropejskich krajach będących pod wpływem Rosji, tak i w Estonii przemysł filmowy, na który narzucona była surowa cenzura, używany był do propagowania komunistycznych ideologii. Pomimo nacisku ze strony władz w 1951 roku wydany został pierwszy kolorowy film Gerberta Rappaporta Światło w Kordi (Valgus Koordis). Po śmierci Stalina, w 1953 roku, w przemyśle filmowym zaszły głębokie zmiany. Reżyserzy odzyskali swobodę tworzenia, powstało kilka ekranizacji ważnych utworów literackich. Do najważniejszych obrazów tamtego okresu należą: Furst Gabriel i ostatnie dni w zakonie Pirita (Vürst Gabriel ehk Pirita kloostri viimsed päevad) - na który w Związku Radzieckim sprzedano 45 milionów biletów - oraz film Arvo Kruusementa, Wiosna (Kevade) - uważany przez krytyków za najlepszy film estoński. |
|
Efekt ściany Wraz z końcem komunizmu estoński przemysł filmowy odzyskał swobodę i niezależność, stracił jednak dobrą sytuację finansową. Poparcie rządu opadło do tego stopnia, że w 1996 roku wydano jedynie dwa filmy dokumentalne. W roku 1997 Estońska Fundacja Kina polepszyła warunki pracy reżyserów, producentów i aktorów, poprawiła także dystrybucję w kinach. W wyniku takiego wsparcia estońskie filmy zyskały międzynarodowy rozgłos, zdobywając uznanie na wielu festiwalach filmowych. Obraz Suleva Keedusa, Georgica w 1998 roku wyświetlono na Festiwalu Filmowym w Sztokholmie. Należy także wspomnieć o filmie Elmo Nüganena, Nazwiska w marmurze (Nimed Marmortahvlil), oraz komedii Rando Pettaia, Wyprodukowane w Estonii (Vanad ja kobedad saavad jalad alla) z 2003 roku. Oba te obrazy zyskały popularność zarówno w kraju jak i na świecie, rywalizując z filmami takimi jak trylogia Władca Pierścieni. |
Nazwiska w marmurze |
