|
Kino francuskie Bracia Lumière bez wątpienia stworzyli coś, co być może jest największym wkładem w historię światowej rozrywki. Widowiska, filmy dokumentalne, seriale, filmy animowane - wszystko co ruchome możemy oglądać właśnie dzięki nim. Bracia postanowili spróbować szczęścia i ożywić statyczne obrazy, które tworzył ich ojciec, fotograf-amator. |
|
Georges Méliès |
Pierwsze próby Wszystko zaczęło się pod koniec XIX wieku, rok 1895 historycy uważają za czas narodzin kinematografii. To właśnie wtedy bracia Lumière wyświetlili swój pierwszy obraz, Wjazd pociągu na stację w Ciotat. Był to równocześnie pierwszy film na świecie. Pierwsze oparte o scenariusz produkcje powstały wraz z pojawieniem się w świecie filmu reżysera Georgesa Mélièsa. Wśród jego najwybitniejszych dzieł znajduje się Podróż na księżyc - krótki film nakręcony w 1902 roku, uważany za pierwszy w historii film science fiction. Przez pierwsze dwie dekady XX wieku francuskie kino było najważniejsze w Europie i na całym świecie. Równać mogło się jedynie z filmami amerykańskimi. W tamtym okresie największa na świecie wytwórnia filmowa, Gaumont, znajdowała się właśnie we Francji. To tam, w 1927 roku, narodził się prawie sześciogodzinny film opisujący życie Napoleona. Reżyserem obrazu był Abel Gance. |
|
Wojna i jej konsekwencje Niestety I wojna światowa dotknęła także francuski przemysł filmowy. Z powodu silnego kryzysu ekonomicznego, jaki nastąpił po jej zakończeniu, pałeczkę pierwszeństwa w świecie filmu przejęli Amerykanie, których filmy spotkały się z szerokim uznaniem europejskiej publiczności. Chcąc uniknąć upadku rodzimej kinematografii, francuski rząd wprowadził ustawę nakazującą na każde siedem filmów obcojęzycznych wyświetlanie jednego francuskiego. Ustawa ta pozwoliła kilku twórcom filmowym, takim jak Jaques Feyder, na stanie się pionierami poetyckiego realizmu i francuskiego impresjonizmu. Trendami tymi podążali także inni reżyserzy, wśród nich wyróżnić należy Jeana Vigo, autora Atlanty. Nadejście II wojny światowej nie pomogło francuskiemu przemysłowi filmowemu, inwazja Nazistów dodatkowo pogorszyła jego stan. Z tamtego okresu zachował się obraz Marcela Carné, Komedianci. Film ten jest symbolem francuskiego nacjonalizmu, który zaistniał dopiero po zakończeniu wojny. Krytycy uważają Komediantów za najlepszą produkcję w historii francuskiego kina. Lata 1950 – 1960 to okres nowego podejścia w filmowaniu, obrazy stały się odbiciem przemian społecznych i politycznych. Najwybitniejszymi reżyserami tego okresu byli André Bazin, François Truffaut, Jean-Luc Godard, Alain Resnais, Agnès Varda, Jacques Demy oraz Claude Chabrol. Najlepsze filmy tamtych lat to 400 batów (1959) François Truffauta, Samuraj (1967) Alaina Delona oraz Armia cieni (1969) Jean-Pierre Melville’a. |
Komedianci |
|
Niczego nie żałuję – Edith Piaf |
Współczesne odrodzenie Kolejne lata to okres nowej ery w historii francuskiego kina. Rodzime produkcje rozpoczęły rywalizację z filmami amerykańskimi, które skupiały się na stylu i show biznesie zapominając o „zawartości”. Godnym uwagi twórcą filmowym tamtego okresu jest Jean-Jacques Beineix, reżyser Divy (1981) oraz Betty (1986). W latach 90. francuskie kino odzyskało utraconą przed laty innowacyjność. Filmy takie jak Delikatesy (1991), Miasto zaginionych dzieci (1995) czy Amelia (2001) są przedstawicielami nowej fali reprezentowanej przez Jeana Pierre’a Jeuneta. Ostatnia dekada została zdominowana przez wielu utalentowanych, wielokrotnie nagradzanych aktorów i reżyserów filmowych. Wśród nich znaleźli się aktorka Marion Cotillard – zdobywczyni Oscara i Nagrody Bafta za film Niczego nie żałuję – Edith Piaf, oraz reżyser Xavier Beauvois – zdobywca Nagród Goya, BAFTA i Złotej Palmy, który wyprowadził francuskie kino na kolejny poziom |
