|
Massimo Rendina
Laura Wronoska
Germano Pacelli |
Legendy włoskiego ruchu oporu – historie siedmiu bohaterów Massimo Rendina, 1920 Podporucznik pułku Bersalierów, do roku 1943 walczył w Rosji. Po ogłoszeniu zawieszenia broni dołączył do Resistenzy (włoskiego ruchu oporu) przyjmując nom de guerre „dziennikarz Max” i zostając dowódcą Brigata Garibaldi. Po wojnie został wpływowym dziennikarzem. Jego kariera we włoskiej telewizji publicznej (RAI) kwitła, wkrótce potem został dyrektorem wiadomości krajowych. Był też redaktorem naczelnym kilku magazynów i dzienników. Wieloletni prezydent Krajowego Związku Włoskich Partyzantów (ANPI). Laura Francesca Wronoska, 1923 Laura Francesca Wronowska pochodzi z bogatej arystokratycznej mediolańskiej rodziny o polskich korzeniach. Po zamordowaniu Giacomo Matteottiego jej ojciec zrezygnował ze stanowiska asystenta wydawcy dziennika Corriere della Sera - matka Laury i żona Matteottiego były siostrami. Zbrodnia na Matteottim na zawsze odmieniła życie Laury i jej status społeczny rozpoczynając narastającą falę problemów. W 1943 roku Wronowska dołączyła do ruchu oporu, najpierw jako staffetta (kurier), a później partigiana combattente (partyzantka). Po wojnie, aż do emerytury pracowała jako asystentka wydawcy w jednej z mediolańskich gazet. Germano Pacelli, 1924 Germano Pacelli urodził się w faszystowskiej rodzinie robotniczej. Udało mu się uciec przed jugosłowiańskim więzieniem, gdzie został zwerbowany do włoskiej armii. W 1943 roku dołączył do Resistenzy. Walczył w Toskanii, konkretnie Apeninach Toskańsko-Emiliańskich. Po wojnie wyemigrował za pracą do Republiki Czeskiej, a później do Szwajcarii. Po powrocie do Włoch zajął się tworzeniem rzeźb i obrazów, zaczął też nauczanie uzdolnionych artystycznie dzieci. Giorgio Mori, 1923 Giorgio Mori urodził się jako syn kamieniarza. W wieku 19 lat został wysłany na wojnę do Libii. Po ogłoszeniu zawieszenia broni wrócił do Włoch, gdzie dołączył do Resistenzy. Po zakończeniu wojny brał udział w protestach związków zawodowych walczących o poprawę praw robotników. Nie mogąc znaleźć we Włoszech pracy, postanowił wyemigrować do Belgii, gdzie przez 11 lat pracował jako górnik. |
|
Gildo Bugni, 1927 Rodzina Gildo Bugniego była antyfaszystowska i mocno zaangażowana politycznie. Jego ojciec zginął z ręki faszystowskiego oddziału. Jako 16 latek Gildo dołączył do Resistenzy. Dwukrotnie udało mu się uniknąć aresztu i wyroku śmierci. Po zwolnieniu z fabryki, w której pracował, zajmował się akwizycją. Obecnie zajmuje stanowisko sekretarza prowincji w ANPI w Bolonii. Umberto Lorenzoni, 1926 Umerto dołączył do włoskiego ruchu oporu w 1943 roku. W czasie walki z Niemcami częściowo stracił władzę w lewej dłoni. Pod koniec II wojny światowej, podobnie jak większość partyzantów, odmówił przyjęcia Medalu Waleczności Wojskowej czcząc tym samym pamięć poległych kolegów. Otrzymał mandat do włoskiego parlamentu, ale ostatecznie postanowił oddać go komuś innemu. Obecnie jest sekretarzem prowincji w ANPI w Treviso. Giorgio Vecchiani, 1926 Urodził się w antyfaszystowskiej rodzinie. Do Resistenzy wstąpił w roku 1943. Po wojnie stale zmieniał pracę. Po przejściu na emeryturę zajął się wykładaniem włoskiej konstytucji w więzieniu w Pizie. Obecnie jest sekretarzem prowincji w ANPI w Pizie. |
|
Umberto Lorenzoni
Giorgio Vecchiani |
