|
{flv}Louis_de_Funes_POL{flv}
|
Louis de Funès - Intime (2007) Reżyseria: Serge Korber Prezentacja: Urodzony w 1914 roku w rodzinie o hiszpańskich korzeniach Louis de Funès za swojego pierwszego nauczyciela komedii uważał własną matkę. Jej ciągłe zmiany nastrojów i złość wywarły ogromny wpływ na komediowy talent syna. W 1940 roku Louis de Funès uniknął obowiązku odbycia służby wojskowej z powodu błędnie zdiagnozowanego raka. Na front został wysłany brat de Funèsa, Charles, który zginął od niemieckiego karabinu maszynowego. Po krótkiej karierze projektanta i dekoratora Loius postanowił zająć się komedią. Przez prawie 20 lat grał głównie epizody lub role drugoplanowe u boku największych reżyserów: Sachy Guitry, Claude'a Autanta-Lary, Gillesa Grangiera i Yvesa Roberta. „Otworzyłem i zamknąłem wiele drzwi" przyznał po latach. Poprawiał swoje umiejętności w każdym z filmów, starał się także, by każda z zagranych przez niego ról została zapamiętana. Podkładał też głos w niektórych filmach, był francuskim głosem Toto, włoskiej gwiazdy komediowej. Komediowy talent de Funèsa nie wystarczał jednak do zaspokojenia potrzeb jego rodziny. By związać koniec z końcem pracował jako pianista jazzowy w kabaretach na placu Pigalle. Nie potrafił jednak czytać nut! Dobre ucho pozwalało mu na zapamiętywanie piosenek, które później odgrywał z pamięci. W wieku 50 lat, po sukcesie sztuki Oscar kariera Louisa nabrała rozpędu. Przed rokiem 1964 zagrał trzy duże role w Gamoniu, Żandarmie z St. Tropez i Fantomasie. Po rolach epizodycznych stał się aktorem, którego nie można było dłużej ignorować. Pracował z wielkimi aktorami tamtych czasów, ale tym razem jak równy z równym. Niektórym gwiazdom o niepewnej karierze, takim jak Jean Marais (Fantomas) czy Jean Gabin (Człowiek z tatuażem) trudno było zaakceptować nowy status Loiusa de Funès. Z drugiej strony rozwinęła się współpraca Louisa z aktorem Bourvilem. Razem zagrali w Gamoniu Gérarda Ourego, kasowym hicie tamtych czasów. Po raz pierwszy na nakręcenie komedii przeznaczono tak wysoki budżet. Przed Gamoniem komedie były podgatunkiem francuskiego kina. Do tej pory wszystkie kręcono w biało-czarnej wersji, w domowych studiach. Gamoń został nakręcony w kolorze na terenie Francji i Włoch. Louis de Funès i Bourvil zagrali dotąd tylko kilka wspólnych scen. Wtedy Gérard Oury postanowił zrealizować Wielką włóczęgę- film, w którym tych dwóch wystąpiło razem przez większość czasu jego trwania. Po raz kolejny był to projekt ryzykowny. Gérard Oury chciał stworzyć komedię o hitlerowskiej okupacji. Temacie, po 20 latach od II Wojny Światowej, wciąż zakazanym. Film okazał się jednak wielkim sukcesem i do 2008 roku utrzymał pozycję najczęściej oglądanego w kinach z ponad 17 milionami sprzedanych biletów. W Przygodach Rabina Jakuba Oury wybrał kolejny ryzykowny temat, religię, i osiągnął kolejny sukces. Mimo ogromnej popularności krytycy docinali de Funèsowi. Francuski magazyn Les Cahiers du Cinéma opisał Wielką włóczęgę jako „najbardziej patetyczny film roku". Komik bardzo przejmował się tą krytyką, dlatego postanowił nie czytać żadnych recenzji swoich filmów. Poprosił żonę i dwóch synów Patricka i Oliviera o usuwanie odpowiednich działów z gazet przed ich przeczytaniem. Niestety Louis de Funès nigdy nie uzyskał uznania wśród aktorów swojego formatu. Jedynie w 1980 roku amerykański aktor Jerry Lee Lewis odznaczył Louisa honorowym Cezarem. De Funès skupiał się tylko na publiczności. Przebrany chodził do kin oglądać swoje własne filmy. Koncentrował się wtedy na technicznych detalach filmu, pomagał mu także śmiech widowni. W związku z reakcją widzów w czasie pokazu przedpremierowego na kilka dni przed oficjalną premierą filmu zorganizował wznowienie musicalu Człowiek orkiestra. Louis de Funès lubił pracować z rodziną. Żona Jeanne stała się jego agentką i negocjowała wszystkie kontrakty. Z synem Olivierem de Funès wystąpił w filmach Fantomas powraca, Sławna restauracja, Hibernatus, Wielkie wakacje, Zawieszeni na drzewie oraz Człowiek orkiestra. Syn aktora porzucił jednak granie w komediach i został pilotem linii lotniczych. Louis de Funès stał się najlepiej opłacaną gwiazdą w Europie. Był też jedynym aktorem, który rozśmieszał sowiecką publiczność. Po ponad 25 latach od śmierci Louis de Funès jest wciąż bardzo popularny w Rosji. Pod pewnymi względami Louis de Funès był przeciwnością gwiazdy. Próbował wieść proste życie. Opuścił Paryż i unikał wykwintnych obiadów na mieście. „Jestem katastrofą na tych obiadach" powiedział szczerze. Rzadko udzielał wywiadów, nic nie relaksowało go bardziej niż opieka nad ogrodem w jego zamku w Clermont, w spokojnej francuskiej wiosce. Jako pierwszy rozpoczął stosowanie ekologicznych upraw. W swoim domu zainstalował projektor, na którym oglądał ulubionych aktorów Charliego Chaplina, Bustera Keatona oraz duet Laurel i Hardy. Aktor dużo pracował. W latach 1965- 1970 de Funès nagrał czternaście filmów, wszystkie okazały się ogromnymi sukcesami. Z powodu jego ogromnej popularności niektóre kina we Francji we wszystkich swoich salach kinowych oferowały wyłącznie filmy z Louisem de Funès. Widzowie go uwielbiali. Oprócz gry w filmach de Funès powrócił także do teatru. Wznowieniem Oscara a następnie wystąpił w Walcu Torreadorów. Ilość pracy jaką na siebie nałożył miała jednak swoje konsekwencje. W przerwach między każdą ze scen Walca Torreadorów musiał się kłaść na chwilę desperacko próbując złapać oddech przed kolejnym wejściem na deski teatru. Swojej publiczności oddał wszystko, nawet własne zdrowie. Fizyczna kondycja komika nie polepszała się. Po dwóch atakach serca w 1975 roku Louis de Funès musiał przejść na dietę i odpocząć. Teatr stał się dla niego zakazany. Towarzystwa ubezpieczeniowe nie mogły już ubezpieczać scen z aktorem. Wszyscy myśleli, że jego kariera dobiegła końca. Na ekrany kin przywrócił Louisa de Funès producent Christian Fechner. Postawiono jednak niecodzienne warunki. Na planie filmowym stał przygotowany ambulans, a zespoły odnawiały kontrakt co tydzień. Sprzedano ponad 5 milionów biletów, potwierdziło to wielką popularność aktora. Tego roku więcej pieniędzy zarobiły tylko Szczęki. Po udanej współpracy z Coluche przy Skrzydełko czy nóżka, zagrał u boku Annie Girardot w Panowie, dbajcie o żony. W tym filmie publiczność mogła zobaczyć jeden z kilku kinowych pocałunków de Funèsa, francuski pocałunek z Annie Girardot. Później aktor współpracował także z Jeanem Carmetem w Kapuśniaczku. Z biegiem lat kariera komika zwolniła tempo, nagrywał nie więcej niż jeden film rocznie. Najwięcej czasu spędzał w swoim ogrodzie opiekując się różami, które tak kochał. Wyhodował nawet własną odmianę róży, która została nazwana jego imieniem. Louis de Funès wspierał także nowe pokolenie francuskich komików. Po współpracy z Coluche zainteresował się spółką teatralną. Christian Clavier, Gérard Jugnot oraz Thierry Lhermitte właśnie pojawiali się w kinie. Zgodził się nakręcić z nimi Dziadka organizującego partyzantkę, który miał być mostem łączącym dwa pokolenia komików. Przeznaczenie zdecydowało inaczej. Po zerwaniu najpiękniejszej róży ze swojego ogrodu i pozostawieniu jej na stole w salonie, tak jak robił to codziennie dla swojej żony, Louis de Funès zmarł 27 stycznia 1983 roku po kolejnym ataku serca. Film Dziadek organizuje partyzantkę został mu zadedykowany. Streszczenie: Serge Korber nakręcił dwa filmy z udziałem Louisa de Funès: Zawieszonych na drzewie oraz Człowieka orkiestrę. W najnowszym filmie dokumentalnym Louis de Funès Intime, opowiada o człowieku, który krył się za zasłoną komediowej supergwiazdy. Dzięki materiałom archiwalnym, wyjątkowym wywiadom i scenom filmowym Serge Korber składa dynamiczny i ekscytujący hołd Louisowi de Funès. |
