|
|
Mario Monicelli – ojciec włoskiej komedii Ironiczna, czasami gorzka, w niektórych przypadkach dramatyczna a nawet tragiczna – tak Mario Monicelli definiował włoską komedię. Uważany za jej ojca, wyreżyserował ponad 70 filmów o tematyce skupionej głównie wokół historii zwyczajnych ludzi postawionych w niezwykłych sytuacjach. Obrazy Monicellego przyniosły mu gros nagród i uznanie krytyków i publiczności na całym świecie. Ale jak to wszystko się zaczęło? Mario Monicelli urodził się w 1915 roku w Rzymie. Był najmłodszym synem dziennikarza Tommaso Monicellego. W przeciwieństwie do braci, którzy podobnie jak ojciec rozwijali karierę dziennikarską, Mario stopniowo wkraczał do świata filmu. Pierwsze drzwi do filmowej kariery otworzyła przed nim przyjaźń z Giacomo Forzano, synem dramatopisarza Giovacchino Forzano, którego Mussolini zobowiązał do utworzenia studia filmowego w Tirrenii. Pierwsze filmy krótkometrażowe Monicellego powstały, gdy ten miał zaledwie kilkanaście lat. Fabularny debiut reżysera (we współpracy z Alberto Mondadori) okazał się niezwykle udany – I ragazzi della via Paal (Chłopcy z Placu Broni) zaprezentowano w 1935 roku na Festiwalu Filmowym w Wenecji. Kluczową rolę w karierze Monicellego odegrał Steno (pseudonim artystyczny Stefano Vanziny), którego poznał w 1949 roku. Wspólnie nakręcili oni kilka filmów takich jak pochodzący z 1951 roku Złodzieje i policjanci z Aldo Fabrizim i znanym włoskim komikiem Totò w rolach głównych. Od 1953 roku Monicelli sam reżyserował swoje filmy. |
|
Mario był nie tylko genialnym reżyserem. Posiadał też wyjątkową umiejętność odkrywania prawdziwych talentów. To on pomógł w rozwoju kariery Marcello Mastroianniego, Claudii Cardinale i Vittorio Gassmana, który wystąpił między innymi w nominowanych do Oscara w kategorii najlepszego filmu nieanglojęzycznego Sprawcach nieznanych (I Soliti Ignoti, 1958). W 1959 roku odbyła się premiera Wielkiej wojny (La Grande Guerra) uważanej za najlepsze dzieło Monicellego. Za ten film otrzymał on Złotego Lwa na Festiwalu Filmowym w Wenecji i nominację do Oscara w kategorii najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Później pojawiały się kolejne świetne filmy reżysera, a wśród nich między innymi Moi przyjaciele (Amici miei, 1975) i Drogi Michele (Caro Michele, 1976). Za drugi z tych filmów Monicelli otrzymał Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszego reżysera na Berlinale. Ostatnią produkcją Mario Monicellego były Róże pustyni (Le rose del deserto, 2006), które nakręcił w wieku 91 lat. Mario Monicelli zmarł w wieku 95 lat wyskakując z piątego piętra jednego z rzymskich szpitali, gdzie przechodził końcowe stadium raka. |
|
|
