|
|
Ostatnia Utopia (La Dernière utopie: la télévision selon Rossellini, 2005) Reżyseria: Jean-Louis Comolli Prezentacja: U szczytu kariery włoski reżyser Roberto Rossellini postanowił zrealizować projekt zupełnie inny od jego dotychczasowych przedsięwzięć. Historię tą opisuje film dokumentalny, Ostatnia Utopia. Jean-Louis Comolli był tak zafascynowany decyzją Rosselliniego o porzuceniu świata kina, że postanowił nakręcić dokument opowiadający o tej historii. „W latach 60. Roberto Rossellini był najsłynniejszym włoskim twórcą filmowym – uważano go za twórcę neorealizmu i ikonę współczesnego kina. Postanowił jednak opuścić świat fikcji i filmu poświęcając się, jak zwykł mawiać, „nowej misji kina". Chciał zjednoczyć siły kina i telewizji. Stworzył ogromny cykl filmów i pokazów dotyczących ludzkości od epoki kamienia łupanego po czas najazdów poprzez wynalazki sztuki i techniki (od roku 7 000 p.n.e. do czasów obecnych: epoka żelaza, Renesans, industrializacja...). Projekt (ogromny: ponad 60 godzin, połowa nakręcona w latach 1963 – 1974) jest wyraźnie połączony z encyklopedycznymi ambicjami Oświecenia. Rossellini próbował stworzyć coś na kształt nowego humanizmu: chciał opowiedzieć ludziom jego epoki – a przynajmniej tym, którzy oglądali telewizję i chodzili do kina – ich historię, sens ich życia, nauczyć ich myślenia o świecie i jego stanie, umożliwić odzyskanie wyobraźni i pragnienia zdobywania wiedzy, z czystej ciekawości. Jest też polityczny wymiar tego projektu, który jest opozycją dla konsumpcji i reklam (...)Reżyser wierzył, że ludzie rozumieją świat patrząc i słuchając: wierzył w moc kina, chciał pokazać jak ludzie żyli kiedyś, w jaki sposób się porozumiewali, poruszali, jedli, w co się ubierali itd. Sfilmowanie ludzkości było dla społeczeństwa ogromnym źródłem informacji, niezależnie od tego jaki był stopień ich edukacji. Celem filmu było nauczenie widza „prawdziwego patrzenia", „patrzenia sobą (...)". Dla mnie to wyjątkowa okazja przybliżenia widzom projektu Rosselliniego. To główny punkt utopii Rosselliniego: przypuszczenie, że ludzie chcą się uczyć, są ciekawi, mają otwarte umysły, chcą odkrywać rzeczy dotyczące ich świata, dotyczące nauki, ale przede wszystkim: ludzie są zdolni do doświadczania sensacji i emocji. Taki widz istniał i wciąż istnieje." Ze szkicu Jeana-Louisa Comolli dla Ostatniej Utopii, Luty 2005 Streszczenie: W latach 1960. włoski reżyser filmowy Roberto Rossellini odwrócił się od „klasycznego" przemysłu filmowego pragnąc stworzyć program telewizyjny. Reżyser chciał nauczyć myślenia o świecie, jego sytuacji, historii. Wywiady radiowe oraz historie jego współpracowników pokazują, że telewizja widziana oczami Rosselliniego była kontynuacją pracy podjętej już w momencie nakręcenia filmu Rzym, miasto otwarte. |
