Pięciu brytyjskich reżyserów, którzy zaczynali filmach niezależnych

Pięciu brytyjskich reżyserów, którzy zaczynali filmach niezależnych

Paul Greengrass

Paul urodził się w sierpniu 1955 roku w hrabstwie Surrey w Anglii. Jest nie tylko reżyserem, ale też scenarzystą i byłym dziennikarzem. Karierę reżyserską rozpoczynał w latach 80. w ITV (znana brytyjska sieć telewizyjna), by wkrótce przejść w stronę niskobudżetowych produkcji telewizyjnych i kina niezależnego. Przełom w karierze Greengrassa nastąpił wraz z premierą Krwawej niedzieli. Pierwszy pokaz filmu odbył się na Festiwalu Filmowym Sundance i od razu zaowocował Nagrodą Publiczności w konkursie Kino Światowe, kolejna okazała się nagroda BIFA dla najlepszego reżysera. Na fali sukcesu Paul tworzył kolejne filmy. Tak powstały Krucjata Bourne’a (2004), Ultimatum Bourne’a (2007) i Lot 93 (2006), za który otrzymał nagrodę BAFTA (Nagroda im. Davida Leana za najlepszą reżyserię) i nominację do Oscara dla najlepszego reżysera. To jemu zawdzięczamy Green Zone (2010) i sześciokrotnie nominowanego do Oscara Kapitana Phillipsa (2013).

Jan Dunn

Wielokrotnie nagradzana scenarzystka i niezależna reżyserka filmowa o aktorskich korzeniach. Jan Dunn zadebiutowała w 2005 roku filmem fabularnym Gypo (w rolach głównych Paul McGann i Pauline McLynn) – laureatem nagrody BIFA w kategorii najlepsza produkcja. Jest to pierwszy film brytyjski zrealizowany w konwencji manifestu Dogma 95. Później pojawił się Ruby Blue, kolejny film Dunn obsypany międzynarodowymi nagrodami, wśród których znalazły się między innymi Nagroda dla Najlepszego Filmu Narracyjnego (Niezależny Festiwal Filmowy Washington DC) czy nagroda FINDIE dla najlepszej głównej roli żeńskiej. W 2009 roku wyszło Powołanie, którego pierwsza projekcja na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Edynburgu zaowocowała nagrodą Trailblazers Best Newcomer Award.

Stephen Frears

Jeden z najbardziej cenionych współczesnych brytyjskich reżyserów. Zaczynał jako asystent reżysera w stacji BBC. Międzynarodowy rozgłos przyniosły mu produkcje fabularne z drugiej połowy lat 80. Frears zadebiutował w 1971 roku filmem Prywatny detektyw, ale to Moja piękna pralnia zaowocowała upragnioną sławą. Od tego czasu Stephen pracował przy produkcjach mainstreamowych i niezależnych – z licznymi sukcesami! Jego Niebezpieczne związki nagrodzono aż trzema Oscarami i dwiema nagrodami BAFTA (sam Frears był do tej nagrody nominowany w kategorii najlepszego reżysera). Pochodzący z 2006 roku dramat biograficzny Królowa spotkał się z ogromnym uznaniem krytyków i publiczności. Potwierdzeniem sukcesu filmu są liczne nagrody – wśród nich między innymi Oscar, Złoty Glob i BAFTA. Ostatni film reżysera, Tajemnicę Filomeny, również nominowano do Oscara 2014 – w aż czterech kategoriach!

Kevin Macdonald

Kevin MacDonald urodził się w Szkocji w 1967 roku. Zadebiutował jako pisarz biografią dziadka zatytułowaną The Life and Death of a Screenwriter (1994), na podstawie której wyreżyserował dokument The Making of an Englishman (1995). Sukces filmu zachęcił MacDonalda do tworzenia kolejnych produkcji. Tak powstały One Day in September (1999, film o zamachu na izraelską reprezentację na Igrzyskach Olimpijskich w Monachium w 1972 roku) i Czekając na Joe (2003, rekonstrukcja dramatycznej wyprawy Joe Simpsona i Simona Yatesa w Andy w 1985 roku). Drugi z tych filmów dziennik The Guardian określił mianem najlepszego dokumentu w historii brytyjskiej kinematografii. Międzynarodową popularność przyniósł MacDonaldowi Ostatni król Szkocji (2006) – laureat Oscara, Złotego Globu, trzech nagród BAFTA i dwóch nagród BIFA.

Ken Loach

Najprawdopodobniej jeden z największych brytyjskich reżyserów wszechczasów i czołowy przedstawiciel kina niezależnego. Ken Loach urodził się w czerwcu 1936 roku. Karierę reżyserską rozpoczął od pracy dla telewizji BBC współtworząc serię antologii Środowa sztuka – jego wkładem były dokumenty fabularyzowane Up the Junction (1965), Cathy Come Home (1966) i In Two Minds (1967). Pomimo ogromnego sukcesu (szczególnie w przypadku pochodzącego z 1969 roku filmu Kes) naturalistyczny i społeczno-realistyczny styl Loacha sprawił, że kilka z jego filmów objęto cenzurą. Przełom przyszedł w latach 80. i 90. wraz z premierami uznanych przez krytyków produkcji takich jak Tajna placówka, Pieśń Carli czy zawierająca dwunastominutową dyskusję polityczną pomiędzy wieśniakami Ziemia i wolność. W tym okresie Loach otrzymywał liczne nagrody filmowe, między innymi na Festiwalu Filmowym w Cannes. Jednym z jego najlepszych filmów ostatnich lat jest komedia Szukając Erica – w obsadzie znaleźli się były francuski piłkarz Eric Cantona i były basista grupy The Fall, Steve Evets.

Powrót do Ruby Blue