|
|
Pięciu najsłynniejszych francuskich muzyków wszechczasów Klasyczna, elektroniczna czy ballada – muzyka francuska zawsze trafiała na pierwsze miejsca list przebojów na całym świecie. Wyraźne początki w muzyce klasycznej rozwinęły się w kierunku tradycyjnej muzyki ludowej, której apoteozę stanowiły utwory z początku ubiegłego wieku. Przez kolejne lata Francja stała się też ostoją współczesnej muzyki elektronicznej. Poniżej przedstawiamy najsłynniejszych francuskich muzyków. Serge Gainsbourg |
|
Edith Piaf Mylène Farmer |
|
|
![]() |
|
|
George Brassens Charles Aznavour Charles Trenet Zasłynął w epoce, w której śpiewanie utworów własnego autorstwa było zjawiskiem dość nietypowym. A mimo to z powodzeniem raczył nas swoją muzyką od końca lat 30. do połowy lat. 50 ubiegłego wieku. Urodził się 18 maja 1913 roku, na swoim koncie ma blisko tysiąc utworów, które do dziś śpiewa cały świat. Wśród nich znalazły się między innymi „Boum!”, „La Mer”, „Y'a d'la joie”, „Que reste-t-il de nos amours?”, „Ménilmontant” czy „Douce France”. Trenet był aktywny zawodowo aż do końca lat 90. Zmarł 19 lutego 2001 roku w wieku 87 lat. Yves Montand Należy do niewielkiego grona piosenkarzy odkrytych i wypromowanych przez słynną Édith Piaf. Urodził się jako Ivo Livi w Monsummano Terme we Włoszech. W 1923 roku jego rodzina przeniosła się do Francji, gdzie szukała schronienia przed narastającym we Włoszech faszyzmem. Początkowo występował razem z Piaf. Wkrótce potem został aktorem i zasłynął nie tylko w całej Francji, ale i w Stanach Zjednoczonych. Był dwukrotnie nominowany do Cezara: pierwszy raz w 1980 roku za film I… jak Ikar, a drugi w roku 1984 za rolę w komedii Kelner! Maurice Chevalier Niezwykle utalentowany aktor i piosenkarz. Drzwi do świata sławy otworzyła przed nim rola w komedii musicalowej. Mieszkając w Londynie śpiewał jazz, ale po przeprowadzce do Stanów Zjednoczonych zajął się aktorstwem. Do najsłynniejszych utworów Chevaliera należą „Madelon de la Victoire” (1918), „Mimile (un gars du Ménilmontant)” (1936) oraz „The Aristocats” (1970). |






