Rzut oka na historię europejskich horrorów

Le Manoir du diable

Powrót do Inni niż wszyscy

Rzut oka na historię europejskich horrorów

Mało kogo interesują początki horrorów. Niewiele osób wie, że pierwszy film grozy powstał około sto lat temu. Jego twórcą był Georges Méliès, miłośnik fantastyki i iluzji, twórca przełomowego filmu Podróż na księżyc (1902). Artysta eksperymentował z różnymi gatunkami filmowymi, łamał ogólnie przyjętą konwencję filmu i w 1896 roku nakręcił obraz Le Manoir du diable znany lepiej jako Nawiedzony zamek.

W miarę upływu czasu gatunek stawał się coraz bardziej popularny w Europie. Istotny wpływ miał na niego niemiecki ekspresjonizm oraz jego przedstawiciele m.in. filmowcy Paul Wegener i Robert Wiene. Pierwsze spektakularne dzieło Wegenera Golem (1915) powstało w oparciu o starą żydowską legendę. Obraz Wienea Gabinet doktora Caligari (1920) uważany jest za jeden z najbardziej wpływowych niemieckich filmów ery ekspresjonizmu oraz jeden z najlepszych niemych filmów grozy. Obraz był jednym z pierwszych, w którym użyto nowoczesnych metod kinematograficznych.

Poruszając temat niemieckiego ekspresjonizmu nie można zapomnieć o przerażającym i niezwykle popularnym Nosferatu (1922) autorstwa F. W. Murnau. Był to pierwszy film poruszający tematykę wampirów. Max Schreck wcielił się w rolę Hrabiego Orloka tak dobrze, że film do dziś nazywa się „klasyką gatunku", a samego aktora posądzano o bycie prawdziwym krwiopijcą. Warto zauważyć, że dzieło jest nieoficjalną adaptacją powieści Brama Stokera Dracula.

Nosferatu

Dracula

W okresie od wczesnych lat 30. do połowy lat 50. horrory utraciły swoją popularność na rzecz filmów wojennych nawiązujących do warunków i niepokoi społecznych. Pod koniec lat 50. na europejskie ekrany filmowe powrócili seryjni mordercy oraz przerażające kreatury. W tych czasach powstało wiele wybitnych produkcji, m.in. Podglądacz Michela Powella (1960), Przekleństwo Frankensteina (1957) oraz Horror Draculi Terencea Fishera (1958).

W okresie od późnych lat 50. do lat 70. włoscy reżyserzy stworzyli i spopularyzowali giallo, nową odmianę filmów grozy. Była to odpowiedź na stereotypowe amerykańskie thrillery. Dominowała w nich zbrodnia, erotyka i krew. Do najważniejszych reżyserów gatunku zaliczyć można niesławnych Dario Argente i Mario Brave.

Choć w latach 80. i 90. gatunek powrócił do stanu „hibernacji", od połowy lat 90. Hiszpania oraz kraje skandynawskie zapoczątkowały renesans kina grozy. W tym okresie powstały filmy Teza (1996), Sierociniec (2007), REC (2007 rok) oraz Pozwól mi wejść (2008).

Powrót do Inni niż wszyscy

REC