|
|
Trzech pionierów włoskiego kina Vittorio Calcina Uważany za organizatora pierwszej włoskiej projekcji filmowej. Urodzony w 1847 roku w Turynie zawodowy fotograf. W latach 90. XIX wieku był też koncesyjnym przedstawicielem spółki braci Lumière na terenie Włoch. Dzięki temu był jednym z pierwszych świadków powstawania kinematografii. Niedługo potem postanowił osobiście zaangażować się w przemysł filmowy. Włoska rodzina królewska nadała mu miano królewskiego dokumentalisty. Luchino Visconti Urodzony w zamożnej rodzinie Luchino od dzieciństwa posiadał nieprzerwany kontakt ze światem sztuki. Drzwi do świata filmu otworzyła przed nim francuska kreatorka mody, Coco Chanel – to ona poznała Viscontiego z Jeanem Renoirem. W filmach Luchino dostrzegamy silne powiązanie z neorealizmem ale reżyser korespondował też z gatunkami z innych epok – na przykład romantyzmem. W 1970 roku Visconti otrzymał nominację do Oscara za film Zmierzch bogów. Zmarł w 1976 roku w Rzymie.
|
|
Roberto Rossellini Najważniejsza postać w historii włoskiego neorealizmu filmowego. Roberto Rossellini był włoskim reżyserem i scenarzystą. Urodził się w Rzymie. Swój pierwszy film dokumentalny nakręcił w 1937 roku. Do świata filmu wprowadziła go przyjaźń z kontrowersyjnym Vittorio Mussolinim, synem Benito Mussoliniego. Do najsłynniejszych dzieł Rosselliniego należy tak zwana trylogia neorealizmu obejmująca Rzym, miasto otwarte (1945), Paisę (1946) oraz Niemcy – rok zero (1948). Najgłośniejsze filmy reżysera powstały przy współpracy z jego wieloletnią muzą, szwedzką aktorką Ingrid Bergman. |
|
|
 |