|
Armia cieni (L'armée des ombres)
Ostatnie metro (Le dernier métro) |
Trzy ważne filmy o Francuskim Ruchu Oporu Z okazji premiery francuskiego dramatu Prosto z nieba, o starszej pani pomagającej brytyjskiemu żołnierzowi w okupowanej przez nazistów Francji, przypominamy trzy filmy o Francuskim Ruchu Oporu, które trzeba zobaczyć. Doskonałe zdjęcia i wciągające historie pomagają zrozumieć istotę działania ruchu w czasie II wojny światowej. Armia cieni (L'armée des ombres) Uważany za jeden z najlepszych filmów o Francuskim Ruchu Oporu w historii kina. Armię cieni nakręcono w 1969 roku. Francuski dramat jest adaptacją powieści Josepha Kessela o tym samym tytule. To historia niewielkiej grupy partyzantów przemieszczających się pomiędzy bezpiecznymi kryjówkami, pracujących z żołnierzami Aliantów, zabijających informatorów i uciekających przed schwytaniem i egzekucją, która najpewniej ich czekała. Film nie spotkał się z pozytywnym przyjęciem i nie był wyświetlany poza granicami Francji. Wszystko zmieniło się po wznowieniu w 2006 roku – wtedy trafił na szczyty list najlepszych filmów roku. Ostatnie metro (Le dernier métro) Film w reżyserii Françoisa Truffauta - współtwórcę Nowej Fali w kinematografii francuskiej. W rolach głównych wystąpili Catherine Deneuve i Gérard Depardieu. Akcja Ostatniego metra dzieje się w okupowanym przez Niemców Paryżu. Francuska aktorka jest żoną kierownika teatru – Niemca o żydowskim pochodzeniu. Kobieta ukrywa męża w piwnicy teatru i potajemnie kończy z nim nową sztukę. W 1981 roku obraz otrzymał Cezara. Był też nominowany do Oscara w kategorii najlepszego filmu nieanglojęzycznego oraz do Złotego Globu w kategorii najlepszego filmu zagranicznego. |
|
Smutek i litość (Le Chagrin et la Pitié) W przeciwieństwie do dwóch pozostałych pozycji, Smutek i litość nie jest filmem fabularnym, tylko dokumentalnym. Dwuczęściowa produkcja przedstawia współpracę rządu w Vichy z nazistami. Nie brakuje w nim wywiadów z byłymi niemieckimi oficerami, kolaborantami i partyzantami z Clermont-Ferrand. Dokument porusza naturę i przyczyny kolaboracji: antysemityzm, anglofobię, strach przez bolszewikami i inwazją Sowietów oraz pragnienie władzy. W 1971 roku film nominowano do Oscara w kategorii najlepszego pełnometrażowego filmu dokumentalnego. Rok później otrzymał nagrodę BAFTA dla najlepszego zagranicznego programu telewizyjnego. |
|
Smutek i litość (Le Chagrin et la Pitié) |
