Wywiad z Carlosem Ruizem Carmoną

Powrót do Portret

Wywiad z Carlosem Ruizem Carmoną (reżyser filmu)

Co było inspiracją do powstania dokumentu?
Portret powstał w wyniku moich osobistych zainteresowań i potrzeb lepszego poznania i zrozumienia ludzi żyjących w Hiszpanii w czasie trwania wojny domowej. W tych niezwykle trudnych czasach żyli moi rodzice. Obraz to próba przedstawienia ich doświadczeń, obaw, najgłębiej skrywanych uczuć, pragnień oraz sposobu myślenia. Film pomaga zrozumieć ówczesny sposób bycia i postrzegania świata. Myślę, że Portret to dokument odkrywający moją przeszłość i korzenie.

Z drugiej strony Portret jest psychospołeczno-emocjonalną analizą mężczyzny i kobiety żyjących w czasach dyktatury, ucisku, rezygnacji i ubóstwa. To losy pokolenia, którego życiowe wybory zostały ograniczone przez brak wykształcenia i niski status społeczny. To czasy moich rodziców i im podobnych. Ludzi, którzy żyli w Hiszpanii w czasie trwania i po zakończeniu wojny domowej. Film jest intymnym i szczerym portetem mojej rodziny.

Dlaczego zdecydowałeś się na sportretowanie życia swoich rodziców?
Zastanawiałem się, czy głównymi bohaterami filmu powinni być moi rodzice. W tym konkretnym przypadku, biorąc pod uwagę tematykę i treść dzieła, analiza pokoleniowa życia innych ludzi nie miałaby sensu. Oznaczałaby ucieczkę od pierwotnego źródła inspiracji, które było motywacją do powstania dokumentu.

Dlaczego czerń i biel?
Czerń i biel to naturalny wybór, jeśli chcesz w jednym momencie przedstawiać zarówno teraźniejszość jak i przeszłość.

Głównym celem narracji jest stworzenie efektu snu, w którym teraźniejszość miesza się z przeszłością. To samo-refleksyjna przestrzeń, w której moi rodzice dyskutują i wspominają.

Jednym z pamiętnych momentów filmu jest scena, w której twoja matka mówi „nigdy nie byłam szczęśliwa". Jak zareagowałeś na to stwierdzenie?
Moja mama powiedziała „nigdy nie byłam szczęśliwa" na początku tej opowieści. Te słowa to element obrazujący dramatyzm oraz trud życia i doświadczeń moich rodziców. W dalszej części filmu następuje emocjonalna i psychologiczna analiza tego stwierdzenia.

Moja mama w bardzo młodym wieku straciła oboje rodziców. Przez osiem lat mieszkała z dziadkami, a następnie rozpoczęła pracę u bogatych rodzin z wyższych sfer społecznych. W tamtym okresie pracowała po dwanaście godzin dziennie w zamian za jedzenie i miejsce do spania. Bardzo często wspominała, że nie miała prawdziwego dzieciństwa, nie miała czasu na zabawę i naukę tak jak inne dzieci. Podobnego wyzysku i niesprawiedliwości doświadczyło wielu ludzi z tamtego pokolenia, zwłaszcza kobiet. Ta społeczno-kulturowa niesprawiedliwość, rozdarcie, ubóstwo i ucisk są efektem wybuchu hiszpańskiej wojny domowej. Kiedy usłyszałem te słowa poczułem frustrację. Chciałem jeszcze lepiej zrozumieć co myślą i czują moi rodzice.

Nad czym obecnie pracujesz?
Od 2005 roku pracuję nad filmem dokumentalnym, którego tytuł roboczy brzmi Kultura. Zdjęcia do obrazu kręcone były przez pięć lat w okolicach Porto. Film stworzono na styl dzieł Vertova, Ruttmana czy Viga. Poprzez intymny portret miejskiego życia badam w nim pojęcie kultury.

Z drugiej strony jestem w trakcie realizacji dwóch projektów dokumentalnych, które być może zostaną sfinansowane w ramach programu europejskiego. Projekty te badają wpływ historycznej dyktatury na rozwój demokracji i globalizacji.

Powrót do Portret