|
5 uticajnih režisera italijanskog filma Italijanska kinematografija smatra se zvezdom vodiljom evropske kulture. Sa tradicijom koja se proteže na period od jednog veka, njen uticaj je primetan i u svetskoj kinematografiji. Ali, ko su ti umovi koji stoje iza tih remek-dela? Saznajte nešto više o najuticajnijim režiserima italijanskog filma. |
|
|
Lučino Viskonti (1906-1976) Rođen u imućnoj porodici, Lučino Viskonti je od svog detinjstva bio povezan sa svetom umetnosti. Uključio se u svetske filmske tokove uz pomoć francuskog dizajnera Koko Šanela, koji ga je povezao sa Žan Renoarom. Njegovi filmovi spadaju u žanr neo-realizma, ali je eksperimentisao i sa konceptima iz drugih pravaca, uključujući romanticizam. Viskonti je bio nominovan za Oskara za najbolji scenario za svoj film The Damned (1969). Umro je u Rimu od srčanog udara iste godine. |
Federiko Felini (1920 – 1993) Poznat po fuziji baroka i fantazije, Federiko Felini se smatra za jednog od najuglednijih italijanskih režisera, ako ne i za najvažnijeg. Osvojivši pet Academy nagrada, On je svakako osoba sa najviše osvojenih Oskara u kategoriji za najbolji strani film. Prvenstveno se bavio pisanjem scenarija za radio skečeve u Rimu, ali se posle toga posvetio filmu. Postao je deo italijanskog neo-realizma, pokreta koji je imao veliki kulturni značaj. Njegovi najslavniji filmovi su La Dolce Vita (1960) i 8 ½ (1963). |
|
|
|
Mario Moničeli (1915 – 2010) Širom sveta smatran za majstorom italijanske komedije, Mario Moničeli se u toku svoje pozamašne karijere bavio pisanjem scenarija, glumom i režijom. Rođen je u Vijaređiju, Severna Toskana, a u svet filma je ušao preko prijateljstva sa Đakomom Forcanom. Oduvek se snalazio u komedijama, pa je tako dva puta bio nominovan za Oskara u kategoriji za najbolji strani film, i bio je domaćin na Venecijanskom i Berlinskom filmskom festivalu. Njegovi najbolji filmovi su Veliki rat (1959) i The Organizer (1963). |
Pjer Paolo Pazolini ( 1922 – 1975) Jedinstvena i kontroverzna ličnost italijanskog sveta umetnosti, Pjer Paolo Pazolini nije bio samo režiser već i pesnik, novinar, filozof, linvista, pisac romana i kolumnista za novine i časopise. Njegovi filmovi spadaju u žanr "pikarskog neorealizma" a njegova dela su uvek bila kontroverzna i uzrokovala skandale. U nekoliko zemalja je njegov film, Salo, 120 dana sodome (1975), baziran na istoimenom delu Markiza de Sada, bio zabranjen. Njegovi filmovi su osvajali nagrade na Berlinskom filmskom festivalu, Kanskom fesitvalu, Venecijankom festivalu, kao i na drugim dešavanjima. Pazolini je ubijen 1975. |
 |
 |
Roberto Roselini (1906 - 1977) On je verovatno najvažnija ličnost italijanskog neorealističnog filma. Roberto Roselini je bio italijanski režiser i scenarista. Rođen u Rimu, Roselini je snimio svoj prvi dokumentarac 1937. godine, i ušao u svet italijanskog filma zahvaljujući svom prijateljstvu sa kontroverznim Vitorijom Musolinijem, sinom Benita Musolinija. Njegova najznačajnija dela spadaju u takozvanu neorealističku Trilogiju, koju čine Rim, otvoreni grad (1945), Paisa (1946) i Nemačka, nulta godina (1948). Kasnije je počeo sarađivati sa švedskom glumicom Ingrid Bergman, sa kojom je uspeo da snimi neke od svojih komercijalno najuspešnijih filmova.
|