|
Francuski film Niko ne sumnja u to da su braća Limijer čovečanstvu ustupila najvredniji poklon. Zabava, dokumentarci, serije, animacija – sve što se da videti na ekranu je nastalo zahvaljujući njima, dvojici braće koji su se usudili da okušaju sreću i da nađu način da “pokrenu” statične fotografije koje je slikao njihov otac koji je bio fotoamater. |
|
Žorž Melijes |
Prva proba Sve je počelo krajem 19-tog veka ali istoričari se slažu oko informacije da je 1895. godina oficijena godina nastanka kinematografije. Te godine je snimljen prvi film ikada, a to je bio kratki film braće Limijer pod nazivom Dolazak voza u stanicu. Ipak, prvi filmovi sa scenarijom su se pojavili tek kad je Žorž Melijes ušao u svet filma. Među njegovim prvim filmovima je bio film Putovanje do meseca, kratki film snimljen 1902. godine, koji se smatra prvim naučno-fantastičnim filmom ikada. Tokom prve dve decenije 20-tog veka, francuska kinematografija je postala najvažnija u Evropi i u svetu, takmičeći se jedino sa SAD i njenom jefitnijom produkcijom. Tada su se najveći filmski studiji, poput Gaumonta, nalazili u Francuskoj i tu je snimljen šestočasovni epski film o Napolenovom životu 1927.godine, a režirao ga je Abel Ganc. |
|
Ratovi i posledice ratova Nažalost, posledice Prvog svetskog rata odrazile su se i na francusku kinematografiju. Usled jake ekonomske depresije koja je pogodila zemlje Evrope posle rata, američki filmovi su postajali sve značajniji u Evropi i Francuskoj. Da bi se izbegao raspad nacionalne kinematografije, francuske vlasti su donele zakon da na svakih 7 stranih filmova, jedan domaći mora biti prikazan u narodnim bioskopima. Ovaj zakon je omogućio nekim rediteljima, poput Žaka Federa, da postanu pioniri poetskog realizma i francuskog impresionizma, što je bio žanr koga su sledili i ostali režiseri kao što je bio Žan Vigo u filmovima poput The Antartid. Drugi svetski rat se zahuktavao, francuska kinematografija se nije uopšte oporavljala, a sve je postalo još teže posle invazije nacista. Ipak, iz tih teških dana iznedren je Marsel Karnov film Deca raja, simbol francuskog nacionalizma koji je mogao biti izdat tek kada se rat završen. Kritičari su film proglasili najboljim francuskim filmom ikada. 50-te i 60-te obeležili su inovativni pristupi pri snimanju filmova, sa političkim i društvenim uticajima. Najistaknutiji režiseri i kritičari toga doba bili su Andre Basin, Fransoa Trufo, Žan-Luk Godar, Alen Resan, Agnes Varda, Žak Demi i Klod Šabrol, a među najboljim filmovima nalazimo Trufoov 400 udaraca (1958), i Mevilov Armija Senki (1969) i Samuraj (1968) u kome glavnu ulogu igra Alan Delon. |
Deca raja |
|
Život u ružičastom |
Moderni preporod Naredne godine označile su novo doba francuskog filma. 80-tih, pokret za moderni bioskop je preuzeo industriju želeći da se takmiči sa američkim filmovima u kojima su naglašeni elementi stila i šoubiznisa dok je sadržina bačena u drugi plan. Vredi pomenuti reditelja po imenu Žan-Žak Bene koji je snimio filmove kao što su Diva (1981) i Beti Blu (1986). Tokom 90-tih, francuska kinematografija je povratila svoju originalnost. Filmovi poput Delicatessen, Grad izgubljene dece i Amelija Pulen, su bili predstavnici novog talasa koga je vodio Žan Pjer Žanet. On je kombinovao novi način snimanja sa ciljem da aludira na stripove, a celokupna kompozicija poseduje savršeno odmerenu količinu komedije i drame, što je propraćeno neobičnim situacijama koje se čine smislenim samo u sklopu filma. Važno je napomenuti da je prethodna decenija donela novi talas talentovanih i višestruko nagrađivanih glumaca i režisera. Ličnosti poput glumice Marion Kotijar, koja je dobila Oskara za film Život u ružičastom, i Ksavijer Bovua, koji pobedio na Goja, Cezar, BAFTA i Kanskom festivalu, podigli su francusku kinematografiju na novi, viši nivo. |
