|
Italijanski film Italijanska kinematografija je nastala nekoliko meseci pošto je izum braće Limijer postao dostupan u Evropi. Već 1896. Italijani su pogledali prvi film. Za to je bio odgovoran preduzetnik Vitorio Kalćina, sa svojim dokumentarcem Umberto and Margherita of Savoy Walking in a Park. Na početku, italijanski film je obrađivao teme poput istorije zemlje, oslikavajući herojske priče likova kao što su bili Julije Cezar, Kleopatra i Spartak. Najvažnija ostvarenja ovog vremena su bila Pad Rima (1905) i Antonije i Kleopatra (1913). |
|
Lučino Viskonti |
Velike promene: od futurizma do neorealizma Promene su se počele zbivati 1910.godine kada je nekoliko književnih radova zaokupilo pažnju režisera koji su odlučili da obnove imidž italijanskog filma. Grupa reditelja, uključujući Đakomo Balu i Filipa Marinetija odlučili su da potpišu Manifest futurističkog filma, stvarajući pokret koji je bio karakterističan po brzini kretanja slike i zvuka u toku procesa uređivanja. Godinama kasnije, podržan od strane fašističkog režima, novi trend je pustio korene u industriju, i interesantne priče običnih ljudi su počele bivati zanimljive publici. Filmovi rađeni po tim pričama su snimani u siromašnim četvrtima, a neretko su u njima glumili amateri. Jedan od najčuvenijih režisera bio je Lučino Viskonti, koji je ojačao pokret uz pomoć svog filma Ossessione koji je bio prvi italijanski neorealistički film, a tu je bio i Roberto Roselini sa filmom Rim, otvoreni grad (1945). Posle neorealističkog pokreta, i drugi žanrovi poput komedije su počeli da bivaju razrađivani tokom 60-tih. Najznačajniji reditelj toga doba je bio Mario Moničeli sa svojim filmovima Društvo, Veliki Rat i Poznata ljubav. |
|
Moderna vremena posle krize Tokom 80-tih, italijanski film je doživeo dramatičan pad umetničkog kvaliteta; nasuprot tome drugi manje ambiciozni filmovi su punili bioskope i bivali sve popularniji. Po ocenama kritičara, nekolicina filmova iz tog doba bi mogla biti izdvojena, a tu spadaju filmovi poput Bilo jednom u Americi Serđa Leonea, kao i Drvo za cipele Ermanoa Olmija, koji je osvojio nekoliko nagrada uključujući Zlatnog lava u Veneciji, Zlatnu palmu u Kanu i Cezar nagradu za najbolji strani film. Devedesete nam daju najpoznatiju ličnost italijanskog filma do današnjih dana, a to je genije Roberto Benini koji je prodobio publiku širom sveta svojom ulogom u filmu Život je lep (1998), koji je osovjio Oskara za najbolji strani film. Nekoliko godina kasnije se vratio sa još jednom majstorski odigranom ulogom u filmu Tigar i sneg. Nani Moreti je još jedan genije italijanskog filma koji se proslavio tokom zadnjih godina. Ovaj izvrsni režiser, glumac, producent i scenarista je okarakterisan svojom brigom o društvenim i političkim pitanjima, koji je kritikovao Berluskonija u filmovima poput Jedina zemlja na svetu (1994). Moreti je dobio nagradu za najbolju režiju za Dragi dnevniče (1994) i za najbolji film Sinovljeva soba (2001), obe nagrade su osvojene u Kanu. Verovatno je poslednji veliki uspeh italijanske kinematografije bio Gomora, film režiran od strane Matea Garonea u kome je adaptiran rad Roberta Saviana. Iako su kritičari istupali sa stavovima o tome da film puno odstupa od knjige, film je 2008-me osovjio veliku nagradu na Kanskom festivalu. |
Život je lep |
