|
Nemački film Može se reći da su Nemci izumeli tehniku snimanja animiranih pokreta još pre braće Limijer. Ipak, izumitelji naprave pod imenom bio-skop, Maks i Emil Sklafanovski, shvatili su da je francuski parnjak ipak superiorniji. |
|
Student u Pragu |
Počeci Kao i u ostalim evropskim zemljama, nemački film je bio inspirisan književnošću i drugim lepim umetnostima, što je omogućilo izradu kompleksnih dela. Jedan od prvih pokušaja bio je Student u Pragu, filmska adaptacija knjige Edgar Alana Poa, snimljen 1913.godine od strane Pola Vegnera. Narednih godina film je počeo bivati populuarizovan. Prateći trendove, Nemci su uložili velike napore kako bi prikazivali danske, francuske i italijanske filmove u svojim bioskopima. Nemačka publika je sa lakoćom primila ova ostvarenja jer jezička barijera nije bila problem pošto je to bilo doba nemog filma. U toku svetskih ratova, nemačka filmska industrija je korištena kao moćno oružje, i bila je glavno sredstvo promocije nacističke ideologije. Tako su nemački filmovi postali najmoćniji u Evropi i savršena odskočna daska za velike filmske zvezde poput glumice Heni Porten. |
|
Ekspresionizam Kada se okončao Prvi svetski rat, novi režiseri su želeli da primene nove ideje kako bi iznenadili publiku i ponudili novu kreativnu alternativu. Tako su režiseri poput Roberta Vinea, koji je poznat po svom filmu Kabinet doktora Kaligarija, doneli slavu ekspresionističkom pokretu. Naredno remek-delo ekspresionizma je bilo adaptacija Bram Stokerovog Drakule. Ovaj zapanjujući film, režiran od strane Vilhelma “F.V.” Mornoa i nazvan Nosferatu, priča priču o strašnom vampiru koji seje smrt i bolest svuda oko sebe. Ovo je postao kultni film pa su za Maksa Šreka, koji je tumačio glavnu ulogu, bile vezane razne urbane legende. Čak se govorilo da je on pravi vampir. Još jedno važno ekspresionističko delo nosi naziv Metropolis. Režirao ga je Fric Lang 1927.godine, i to je postao najvažniji futuristički film koji je nosio poruku koja je bila u potpunoj suprotnosti sa društvenom krizom tih godina. Film je “obnovljen” 1984.godine od strane Đorđa Modoresa, a zanimljivo je i to das u neki isečci iz filma korišteni od strane rok benda Queen u spotu za njihov singl Radio GaGa. |
Nosferatu |
|
Die Grosse Liebe |
Nacistički filmovi i posleratno doba Filmska industrija je bila iskorišćena da bi širila propagandu u toku Prvog svetskog rata, a na isti način je i Naci partija iskoristila širok društveni domet koga imaju filmovi. Ministar propagande je, što je pre mogao, uspostavio kontrolu nad industrijom i odatle oterao sve jevreje, i tako uzrokovao veliki progon režisera i glumaca. Tokom tih godina, ministar propagande je obavezao svoje režisere i glumce da stvaraju uspešne filmove poput Die Grosse Liebe (1942), i Wunschkonzert (1941), koji su bili kombinacija mjuzikla, ljubavnih filmova sa elementima rodoljublja, i vrlo uspešna ostvarenja. Do kraja rata, cenzura u vezi nekih stvari se okončala i Jevrejima je data sloboda da se vrate i da slobodno režiraju, glume i produciraju filmove. Ipak, narednih decenija, tematika većine filmova je bila kliše, jer su svi obrađivali događaje iz rata i društvene izazove po njegovom okončanju. Prvi film koji je snimljen po okončanju rata zvao se Ubice su među nama (1946). |
|
Novi talas nemačkog filma Posle rata, nemačka kinematografija postaje žrtva manjka kreativnosti, a progon režisera i glumaca koji se odigrao prethodnih godina je delom odgovoran za to. Poruke su ostale iste a nije se menjala ni tehnologija snimanja. Sve to se menja početkom 60-tih kada su nezavisni pokreti uvideli kolike promene su se odigrale u ostalim lepim umetnostima poput književnosti i pozorišta. Početkom 60-tih, nekoliko nezavisnih pokreta je postalo svesno novih trendova u pozorištu, književnosti, pa su im se pridružili u Oberhauzenskom Manifestu u kome se naglašava da uspeh nemačkog filma sada treba da zavisi od novih talentovanih ljudi i novih kreativnih rešenja. Glavni predstavnici pokreta bili su filmovi Vernera Hercoga poput Aguirre, the Wrath of God (1972) i Volker Šlondorvof The Rebel and The Tin Drum (1979), a to je prvi nemački film koji je osvojio Academy nagradu za najbolji film na stranom jeziku. |
Aguirre, the Wrath of God
|
|
|
The Lives of Others |
Nemački film danas Od 80-tih pa nadalje, nemačka kinematografija je opet počela beležiti komercijalni uspeh. Filmovi poput Podmornica (1981), i Beskrajna priča (1984), oba režirana od strane Volfganga Petersena, obeležila su eru tranzicije, i bili su prvi nemački filmovi koji drže rekord po broju Oskara. Zadnjih godina, nekoliko nemačkih ostvarenja je bilo uspešno, i to ne samo u Evropi i SAD, već i u Južnoj Americi i Aziji uz pomoć ugovora o distribuciji. Jedan od najzapaženijih novijih filmova je Trči Lola Trči Tikvera Roma, a tu je i Zbogom Lenjine! Volfganga Bekera, Florian Henkel von Donersmarkov The Lives of Others, kao i Oliver Hiršbigelovi Eksperiment i Hitler, poslednji dani. Svi oni su dobili priznanja na festivalima kao što je Kanski, Berlinski a nominovani su i za nagrade poput Oskara, Goja i BAFTA. Verovatno je nauspešniji nemački film zadnjih godina Danijel Ganselov Talas (2008), dramatična izmišljena priča u kojoj je oživljena nova vrsta fašizma kao rezultat jednog eksperimenta koji je bio sproveden na času sociologije u državnoj školi. |
