|
|
Priča o režiseru poeti: Žilijen Divivjer Bio je jedan od “Petorice velikih” u Francuskoj kinematografiji tokom tridesetih, a njegov jedinstven osećaj za estetiku pretvorio ga je u legendu. Žilijen Divivjer je rođen u Lileu, oktobra 1896, ali se malo zna o njegovom detinjstvu i odrastanju. Svoju profesionalnu karijeru u sedmoj umetnosti započeo je 1916. kao glumac u Théâtre de l'Odéon, pod pokroviteljstvom Anrea Antoana, ali nedugo zatim jer poželeo da se ipak okuša “sa one strane zavese”. Tri godine kasnije, 1919, Divivjer je režirao svoj prvi film Haceldama ou Le prix du sang. Tokom dvadesetih godina XX veka, bavio se religijskom tematikom, možda podstaknut inicijacijom u red Jezuita tokom studentskih dana. Neki od ovih filmova su: Credo ou la tragédie de Lourdes and L'abbé Constantin i La Vie miraculeuse de Thérèse Martin, film o karmelitskom svecu Thérèse iz Lisijea. Tridesete su za Divivjera bile vreme konsolidacije kao režisera. Tada je počeo primenjivati svoj mračno-poetični stil i snimio popularne melodrama, trilere, religijske epove, komedije, ratne propagandne filmove, mjuzikle i filmske adaptacije romana Emila Zole, Lava Tolstoja, Irene Nemirovski i Žorža Simenona. Tokom te decenije snimljena su svetski proslavljena ostvarenja poput Poil de Carotte (1932), La belle équipe (1936), i Pépé le Moko (1937). Potonji je pomogao Žanu Gabinu da postane svetski poznata zvezda. Tokom Drugog svetskog rata Divivjer se preselio u SAD zahvaljujući ugovoru sa MGM-om. U Americi je snimio pet filmova: Lidija (1942), Priče iz Menhetna (1942), Felsh and Fantasy (1943), Varalica (1944) sa svojim dugogodišnjim partnerom Žanom Gabinom, i Sudbina (1944). |
|
Posle rata, vratio se u Francusku i pokušavao opet započeti sa snimanjem filmova tamo. Jedan od razloga zašto Divivjer nije bio mio kritičarima je taj što nije hteo da se prikloni posebnom stilu pa ga nisu mogli lako svrstati u poznate kategorije. Ova vrsta estetičke arogancije učinila ga je lakom metom za novinare i akademike. Ipak, kako su godine prolazile, posvetio se novim projektima, uključujući seriju komedija baziranih na radovima Đovanija Garešija, o liku poi menu Don Kamilo. Prvo takvo ostvarenje, Mali svet Don Kamiloa (1952) odmah je postiglo uspeh, a odmaj potom je došao I Povratak Don Kamiloa (1953). Serijal se nastavio, ali sa drugim režiserima. Divivjer je nastavio da snima tokom pedesetih i šezdesetih, dok nije umro od srčanog udara 1967, posle saobraćajne nesreće, i to u vreme dok se izrada njegovog najnovijeg ostvarenja Diaboliquement vôtre bližila kraju. O Žilijenu Divivjeru rečeno je mnogo toga, ali možda je najpoznatija izjava njegovog sunarodnika Žana Renoara: “Ako bih bio arhitekta i trebao da izgradim spomenik sedmoj umetnosti, postavio bih statuu (Žilijena) Divivjera na ulazu… Ovaj veliki tehničar i rigorista bio je ustvari pesnik.” Povratak na Film i njegovo doba: Mali svet Don Kamiloa
|
|
|
