|
|
Tri pionira italijanskog filma Vitorio Kalćina Smatra se zaslužnim za prvu filmsku projekciju u Italiji. Vitorio Kalćina je rođen u Torinu 1847. godine i bio je profesionalni fotograf. Devedesetih godina XIX veka, bio je italijanski zastupnik firme u vlasništvu braće Limijer i tako postao jedan od prvih koji je imao pristup njihovom kinematografu. Nedugo zatim, Kalćina se odlučio da i sam počne sa snimanjem. Lučino Viskonti Rođen u bogatoj porodici, Lučino Viskonti je još od detinjstva imao veze sa umetničkim svetom. U svet filma je ušao uz pomoć francuske dizajnerke Koko Šanel, koja ga je upoznala sa Žanom Renoarom. Njegovi filmovi uglavnom spadaju u nerorealistički žanr, ali je takođe eksperimentisao i sa konceptima iz ostalih pokreta, kao što je romantizam. Viskonti je bio nominovan za Oskara, u kategoriji za najbolji scenario za film Prokleti (The Damned) (1969). Iste godine, Viskonti umire u Rimu od moždanog udara. |
|
Roberto Rosellini Verovatno najvažnija figura italijanskog neorealističkog filma. Roselini je bio italijanski režiser i scenarista. Rođen je u Rimu, prvi dokumentarac je snimio 1937, a u svet filma je ušao zahvaljujući prijateljstvu sa kontroverznim Vitorijom Musolinijem, sinom Benita Musolinija. Njegov najčuveniji rad je takozvana Neorealistička trilogija, koja se sastoji od filmova: Rim, otvoreni grad (1945), Paisa (1946) i Nemačka, godine nulte (1948). Kasnije se upustio u saradnju sa švedskom glumicom Ingrid Bergman, sa kojom je radio na ostvarenju svojih komercijalno najuspešnijih filmova. |
|
|
 |