|
Fanny Ardant |
Život i delo francuske dive strasti Fani Aran Ona je glumila femme fatale u mnogim francuskim blokbasterima, uključujući Ženu iz komšiluka Fransoa Trifoa. Njena karijera traje već 40 godina, pojavila se u više od 80 filmova, a osvojila je I Cezar nagradu za najbolju glumicu. Kako se ustvari Fani Ardan proslavila? Fani je rođena marta 1949, u Maine-et-Loire, Francuska. Njena porodica se preselila u Monako, pa su često posećivali kraljevsku porodičnu kuću gde se mala Fai upoznala sa princezom Grejs. Posle srednje škole, Ardan se preselila u Aix-en-Provence da studira političke nauke ali se ubrzo okrenula ka glumi, što joj je bilo pravo interesovanje, pa je odlučila da se okrene toj karijeri. Fani Ardan je počela uzimati časove sa Žen Perimon, i imala profesionalni debi nastup tokom scenske produkcije Korneilovog Polieuktosa, 1974. Željna uspeha, Ardan je prve pohvale dobila zahvaljujući ulozi u televizijskom filmu Les dames de la côte (1979). Par godina kasnije, počela je sarađivati sa Trifoom, zbog čega će dobiti uloge u dva izuzetna ostvarenja Žena iz komšiluka (1981) i Confidentially Yours (1983). |
|
Tokom narednih godina, Fani Ardan je počela graditi reputaciju preko svojih strastvenih uloga u filmovima kao što su Un amour de Swann (1983), Love and Fear (1988), Colonel Chabert (1994), Ridicule (1996), i Pédale douce (1996) Gabrijela Anjona, komediji koja joj je donela Cezar nagradu za najbolju glumicu 1997. Zahvaljujući svom poznavanju engleskog i italijanskog, Ardan je mogla da glumi Ii u Holivudu, ali i u Engleskoj, Italiji, pa čak i Izraelu. Najpamtljivija uloga joj je ona kada je glumila opersku divu Mariju Kalas u ostvarenju Callas Forever Franka Cefirelija. Zadnjih godina, Fani Ardan se okrenula režiji i pisanju scenarija, a Ashes and Blood iz 2009. je njena prva produkcija. Godinu dana kasnije je napisala i snimila film Nepostojeće himere, a 2013. ostvarenje Opsesivni ritmovi. Danas se Fani Adran i dalje bavi glumom, a njena najskorija uloga je ona u filmu For This Is My Body, Pola Morea, iz 2015. |
|
|
